Artykuł przedstawia otyłość jako przewlekłą chorobę tkanki tłuszczowej (ABCD, EASO 2024), dotykającą 59% dorosłych w Europie. Rozpoznanie opiera się na BMI ≥ 25, WtHR ≥ 0,5 i obecności powikłań (m.in. cukrzyca typu 2, MASLD/MASH, PCOS, OSA, nadciśnienie tętnicze). Celem jest redukcja insulinooporności i lipidów, a nie samej masy ciała. Terapia pierwszego rzutu to styl życia; GLP-1/GIP są skuteczne, ale mają działania niepożądane i ograniczenia. Opisano alternatywy niefarmakologiczne: suplementy polifenolowe i wspierające drenaż limfatyczny oraz NKMP – standaryzowany kompleks makromolekularnych polisacharydów (żel doustny) Działa fizycznie, spowalnia trawienie, obniża glikemię poposiłkową, normalizuje HOMA-IR (model homeostatycznej oceny insulinooporności) i lipidogram w RCT u dzieci i dorosłych, bez wchłaniania.
Nadmierna masa ciała jest bardzo powszechnym zjawiskiem w Europie. Zgodnie z europejskim raportem WHO dotyczącym otyłości ok. 59% dorosłych mieszkańców regionu europejskiego WHO żyje z nadwagą lub otyłością, a ok. 23% cierpi na otyłość. Dane te potwierdzają, że nadmierna masa ciała stanowi poważny problem zdrowia publicznego.
W 1997 r. otyłość została po raz pierwszy uznana przez WHO za globalną epidemię, a w najnowszym zestawieniu informacji (grudzień 2025 r.) WHO podkreśla potrzebę wdrażania długoterminowych strategii postępowania. Ostatnie wytyczne europejskie (EASO – Europejskie Stowarzyszenie Badań nad Otyłością, 2024) idą o krok dalej, proponując diagnozowanie i klasyfikację otyłości jako przewlekłej choroby związanej z nadmierną ilością tkanki tłuszczowej, a nie wyłącznie ze wskaźnikiem BMI.
